Draafkracht

Je draaft door een landschap. Een gekend gebied zonder grote geheim, maar met een verhaal. Een strook natuurlijke geschiedenis waarvan jij in het heden een kleine schakel blijkt uit te maken. Je draaft en denkt wat vrolijk of droeviger na terwijl je denkt en draaft. Vervolgens zoeven de automonsters af en toe voorbij, want je bent afgeweken van het veilige, groene traject. Terug binnen in meer openbaar gebied, stedelijke grond met krassende mensen, huizelijke dieren en enige vorm van moraal. Je zoeft nog altijd door ook al gaat het nu reeds wat minder snel. Je geniet van de geur van de aanwezige mens, je geniet van pril zonlicht in de aangename koude, je geniet van de vertrouwde beelden waar weeral eens kleine afwijkingen in voorkomen. Die afwijking zijn de nieuwe mensen. Je holt nog altijd door. Al wat schokkender dan eerst. Asfalt en beton, iets anders dan het groen waar je net vandaan komt. Muziek schalt rechtstreeks in je oren en ondertussen merk je toch nog het geraas van de voortrijdende machines. Je kucht, je zucht en bent er bijna. De muziek wordt heviger, net zoals de pijnlijke spanning in je dijen, maar je blijft rennen. Nog even en dan ben je er wel. Aangekomen, uitdraven, wandelen, strekken, vlug naar binnen en een douche.

Lopen, omdat het gezond, hip, vrolijk en ontspannend is. Lopen, omdat ik dat wil.

N.v-