Wiskunde in een gedicht / gedicht in de wiskunde (laatste dag)

Vandaag waren mijn ketters zelf aan de beurt. Ze mochten hun poëtische pijlen op mezelf en hun medeleerlingen los laten. Zes of zeven onder hen (ik ben de tel kwijt, maar alvast meer dan ik verwacht had en proficiat aan elk van hen) durfden de arenda der wiskundige woordenschat betreden. De ene smeet het al met wat meer overtuiging in de ring dan de andere, van de ene was het een eigen brouwsel, van de ander een gevonden werk. Om jullie te laten meesmullen geef ik je hier hun gedichten weer.

Ik hoop enkel dat ze wiskunde toch niet als zo een groot beest zien. Ze beschrijven het namelijk als relatief akelig. Maar ah, hoe was ik zelf? En nu sta ik elke dag vrolijk te wezen over wiskunde.

Wiskunde door Nick Gunst

Elke dag keer op keer,
hoor ik dat gezaag alweer.
Ze smijten met zoveel cijfers naar mijn hoofd
dat het al mijn tijd rooft.
Ontbinden in factoren
waarom zouden we die onzin moeten aanhoren?
De stelling van Pythagoras
luisteren naar wat die zaag eens was.
De regel van Horner,
kan het eigenlijk nog wat dommer?
Zoveel gezaag,
ik krijg er pijn van aan mijn maag.
Als we dan eindelijk uit de les zijn
barst mijn hoofd van koppijn.
Gelukkig is onze leraar een toffe gast
met al zijn driehoeken en vierkanten in de kast,
maakt hij een toffe les,
daarom doen ook wij ons best.

Wiskundig gedicht door Boris Rudakov

Ontbinden in factoren
komt al uit langs mijn oren.

Je moet er hard voor werken
het verschil zul je merken.

Wiskunde is een cool vak
daar zit ik op mijn gemak.

Een leerkracht door Jelle Pyra

Nick Verhaeghe
ja je kent hem die zage
hij heeft les wiskunde
met als onderdelen getallenleer en meetkunde
ik zie hem daar altijd vooraan staan
met zijn toffe schoenen aan
hij krabbelt iets op het bord
waar ik gek van word
ik geef dan een blik en slik
mijn leraar wiskunde is helemaal niet dik
er valt hier niets te beleven
buiten je kauwgom onder je bank te kleven
mijn verhaaltje heeft altijd een rijm
en meneer verhaeghe mag veel zeggen maar is nog steeds petieterig klein.

Gedicht van Tina Noulez

Ik kan niet dichten
en ik kan niet tekenen
maar dankzij meneer Verhaeghe
kan ik met wiskundeformules rekenen.

En als ik naar wiskunde ga,
kijk ik naar mijn haar
dat mijn kopje er goed uitziet
voor die wiskundeleraar.

Toch had ik liever een mooie Italiaan,
een privé-les zou ik niet laten staan.
Praten is iets wat hij ons het meest verbied
maar toch, ons Nicksje is de slechtste nog niet.

Zo zit de ‘week van de poëzie’ er weer op. Fijn fijn, op naar een volgende editie.

N.v-