Een week te vroeg

Reeds een week vroeger terug in de blogmatige ether. Mijn excuses, teerbeminde vrienden, maar afspraken nakomen is nooit één van mijn meest ontwikkelde karakteristieken geweest. De kriebel was te groot en de gedachten groeiden als bloemkolen in mijn hersenpan. Tijd om terug op digitaal papier mijn gekrabbel te laten neervloeien. Ook omdat de treurige duisternis in blogland mij wat te groot begon te worden, het was gestart voor mijn pauze en lijkt nog altijd in kunstmatig leven te worden gehouden. Heeft ieder last van voorlentegekriebel of smijt iedereen momenteel zijn - al dan niet digitale - pen over de haag? Ik weet het niet, maar het alarmsignaal was in ieder geval sterk genoeg om opnieuw een lans te breken voor creatief geschrijfsel. We gaan weer toeteren en blazen als nooit tevoren, over lullige dingen, mooie dingen, zonnige dingen, stomme dingen, gewoon over alles wat maar beschreven kan én moet worden. En we kiezen ook voor structuur. Althans toch voor enkele weken, want afspraken nakomen … dingen volhouden … Ik heb daar allemaal maar bitter weinig kaas van gegeten. Wie eet dat eigenlijk nou echt graag trouwens, kaas. Wist je dat Chinezen ons raar vinden, omdat we kaas eten. Kun je die gele mannekes ook ongelijk geven? Het stinkt en ziet er vaak nog raar uit ook. Mij doet kaas vaak denken aan versgemalen oudewijvensokken. Maar soit, we waren gebleven bij structuur. Vanaf nu voeren we weer de vaste items in. Tadam-tadam. Op donderdag gaan we de humo onder de loep steken. Commentaar bij een artikel, een persoon of item uitlichten of de volledige boel onder een microscoop plaatsen. Vanaf nu is donderdag humo-dag. Tot zover de structuur van deze blog! Tot zover de inleiding. Vanaf morgen: infotainment en persoonlijk gezever, zelfde zender, god weet om welk uur.

Welkom terug!

N.