Crash

Eigenlijk ben ik een grijze muis die een schemerzone rondom hem nodig heeft. Net buiten de lijntjes mogen kleuren is leuk, maar vooral niet te ver kleuren. Verder ben ik een regelneefje, een stuctuurvreter. Iemand die het best presteert wanneer alles lang op voorhand geregeld is. Iemand die enkel in minieme hoeveelheid berekende risico’s moet nemen. Iemand die eigenlijk niet zo houdt van veranderingen.

Op GWP trekken bijvoorbeeld en je veel te veel op de hals halen, na een drukke en ontspannende vakantie waarin je geen bal hebt gedaan voor je werk. Dat is fout.

Kwissen regelen, avondanimatie in orde brengen, meehelpen met de algemene structuur en … ondertussen grandioos niet kunnen verder werken aan je lessen. Ik geef het beste les wanneer alles ruim een week op voorhand klaarligt. Bezinken, noemt men zoiets. Alles tot rust laten komen. Nu ben ik bijna een gans weekend bezig geweest met taken afwerken, werkjes voor te bereiden voor al mijn thuisblijvende leerlingen en de gwp tot in mijn laatste puntjes voor te bereiden. Gevolg is dat ik deze middag mentaal ben gebotst. Ingestort.

Niet dat dat moeilijk dragen is, maar mijn werk wordt dan niet meer aangeraakt. Het is zoals een veiligheidsschakelaar in de elektriciteitskast: niets aan de hand, maar de boel werkt even niet meer. Zo is het bij mij ook. Normaal ging ik nog wat voorbereiden voor de daaropvolgende week, maar mooi niet meer. Limiet bereikt, boeken gesloten tot morgen.

Met deze woorden laat ik u dan ook,

Dolle groet,

N.