Inschattingsfout?

Ken je het gevoel waarbij je bang bent dat je de waarheid kunt aanvoelen?
Ken je het gevoel waarbij je bang bent voor wat komen zal?
Ken je het gevoel van op één lijn te moeten gaan staan terwijl het water nooit zo diep was?

Dan weet je beslist hoe ik me voel.

Niet dat ik vaak een zwartkijker ben, gemiddeld één maand per jaar en dat goed gespreid - een mooi gemiddelde lijkt me -, maar toch moet ik nu even het roet uit mijn oogleden kloppen.
Want, toegegeven, ik ben bevleugeld met een portie sterk inschattingsvermogen. De mens onder de loep nemen, een oordeel afvuren en gewillig controleren of het klopt ligt in mijn aard. Door jarenlange training en toegepaste ervaring ben ik er een krak in geworden. Vraag maar na in mijn vrienden/vriendinnenkring.
Soms maak ik wel eens fouten. Zoals die ene gast van ons JH waarvan ik dacht dat het een echte kwal was. Wel die gast valt best heel goed mee. Ik geef dan ook met plezier mijn fout toe. No names, teveel UZUZ-lezers.
Maar voorts sla ik heel vaak de nagel op hun kop. Zo hard dat het mij soms tegensteekt. Dan voel ik dat bepaalde mensen mij niet liggen nog voor ik ze goed en wel echt ken. Dan geef ik hen het voordeel van de twijfel, terwijl ik weet dat we nooit vrienden zullen worden. Verloren tijd. Ik oordeel tevens nooit in termen van goed/fout, maar wel naar mijn gevoel. Mensen inschatten is een kunst, een gave, een passie.

Maar daar wringt het schoentje …

Het is een ferm voorgevoel, maar ik wil binnen één afgesloten periode kunnen refereren naar dit postje, zodat ik je kan vertellen: zie je wel, mijn gevoel verraadt me bijna nooit!

Cheerio,

N.