Waarschijnlijk klinkt Gorki zo goed omdat het een gevoel van melancholie opwekt. En melancholie bij een 23jarige is natuurlijk wel een beetje shizzle. Alhoewel, de weemoed over de mooie zomer van ‘93 overvalt me nog altijd. Best vreemd, want ik was begottekes 8 jaargetijden oud.
Het kan ook de gitaarruis zijn of de afgeleefde stem van Dhr De Vos. En hoe meer je van hen hoort, hoe meer je denkt: die ‘Mia’ is eigenlijk toch niet het beste nummer.
N.
Het voordeel van niet langer je auto van stal te kunnen halen, is dat je vaker moet afstanden afleggen per trein. En de trein, dat is altijd een beetje reizen. Het nadeel van die auto niet langer te kunnen gebruiken, is dat je nu per bus naar de trein moet. En er is dus een klein busgebrek in de Gistelse zaterdagmiddagse regionen. Daardoor was ik bijna een uur vroeger dan gepland in Oostende (ik moest en zou enkel de rechtstreekse trein richting Sint-Niklaas opwippen).
En Oostende, zo werd me snel gewaar, is ook een beetje reizen. De duizenden hapjestoeristen die rondkuieren rond de waterige omgeving, in de kleine en grote straatjes, op de pleintjes en op de markt, ze doen je even meegenieten van hun vakantiestemming. Je kunt er soms eens genieten van wat mooi weer, een gezellige sfeer, de zon en een visschoteltje. Zwaar overprijst, maar heel lekker.
De sterke band die ik voel met Oostende zorgt ervoor dat ik sneller denk aan een appartementje in de Oostendse regionen in plaats van de Gistelse wijken. Je kunt namelijk snel een band voelen met een stad. Zo was ik ook in Gent heel tevreden, maar de band was nooit hetzelfde. Daarvoor is Gent me te groot, te druk en te interregionaal. Andere mensen vinden dit de grote luxe van een stad als Gent, voor mij was het een minpuntje. Maar Oostende doet me wel wat smelten. Je vindt er veel, je ziet er wat en er valt altijd wel iets te beleven.
Misschien zelfs liever Oostende dan eeuwige liefde Brugge?
N.
Moeder: “We eten bonen vanavond.”
Zij:”Tiens, in Gent deed ik dat nog nooit klaar. Hoe maak je dat eigenlijk.”
Hij (na het lezen van een domme mop): “Je brengt je Boonen eerst aan de coke.”
Niemand lacht, want het Verdrag van Lissabon is net niet goedgekeurd.
Treurige dag,
treurige blog.
Hah, digitale zevers!
N.
Ken je het gevoel waarbij je bang bent dat je de waarheid kunt aanvoelen?
Ken je het gevoel waarbij je bang bent voor wat komen zal?
Ken je het gevoel van op één lijn te moeten gaan staan terwijl het water nooit zo diep was?
Dan weet je beslist hoe ik me voel.
Niet dat ik vaak een zwartkijker ben, gemiddeld één maand per jaar en dat goed gespreid - een mooi gemiddelde lijkt me -, maar toch moet ik nu even het roet uit mijn oogleden kloppen.
Want, toegegeven, ik ben bevleugeld met een portie sterk inschattingsvermogen. De mens onder de loep nemen, een oordeel afvuren en gewillig controleren of het klopt ligt in mijn aard. Door jarenlange training en toegepaste ervaring ben ik er een krak in geworden. Vraag maar na in mijn vrienden/vriendinnenkring.
Soms maak ik wel eens fouten. Zoals die ene gast van ons JH waarvan ik dacht dat het een echte kwal was. Wel die gast valt best heel goed mee. Ik geef dan ook met plezier mijn fout toe. No names, teveel UZUZ-lezers.
Maar voorts sla ik heel vaak de nagel op hun kop. Zo hard dat het mij soms tegensteekt. Dan voel ik dat bepaalde mensen mij niet liggen nog voor ik ze goed en wel echt ken. Dan geef ik hen het voordeel van de twijfel, terwijl ik weet dat we nooit vrienden zullen worden. Verloren tijd. Ik oordeel tevens nooit in termen van goed/fout, maar wel naar mijn gevoel. Mensen inschatten is een kunst, een gave, een passie.
Maar daar wringt het schoentje …
Het is een ferm voorgevoel, maar ik wil binnen één afgesloten periode kunnen refereren naar dit postje, zodat ik je kan vertellen: zie je wel, mijn gevoel verraadt me bijna nooit!
Cheerio,
N.
Nee, vrees niets! Ik ga niet gaan deelnemen aan één of ander liedjeswedstrijd. En neen, het gaat ook niet over de cultuurbuikjes (meer nieuws daarover mid augustus). Het gaat over andere points. The points voor de leerlingen.
Na twee dagen noest verbeterwerk zijn de eerste eindcijfers boven water komen drijven. Veel kan ik daar niet over zeggen, beroepsgeheim en meelezende leerlingen wil ik niet op gedachten brengen. Enkel misschien een evaluatie voor mezelf.
De examens zijn weer heel mooi en evenwichtig opgesteld (de verbeterde tot nu toe…). De leerlingen hadden alvast tijd genoeg om alles te beantwoorden. De cijfers liggen iets lager dan bij het eerste examen, maar gezien de leerstof, periode en de ‘weerslag’ van een goed eerst examen lijkt me dat allemaal normaal. Vijftien leerlingen zijn geëvalueerd, twaalf krijgen mijn volledige zege of mijn nipte zege, twee spijtig genoeg niet en eentje moet alles nog komen bewijzen wegens afwezigheid.
Andere resultaten bespreken we wel eens na de deliberaties.
Greetings,
N.
Geachte lezer,
vandaag houden wij allemaal samen een nieuwe politieke formatie boven het doopvont. Een formatie staat niet gelijk aan een partij. We willen met onze formatie invloed uitoefenen op verschillende politieke families. We willen boven de politieke grenzen stijgen, zonder daarbij onze eigen kleur te verliezen.
Welkom bij de NLBB, Nicks Logische Belgische Beleid, waarbij we allen samen gaan strijden voor de grootste groep in onze landerijen: De Echte Belg.
Politieke beesten zoals De Wevers & Dedeckers durven wel eens te snauwen dat ze het grote gelijk aan hun zijde hebben. Maar laten we even de echte wiskunde gaan bekijken: 9,6 < 11,7. Deze ongelijkheid drukt de verhouding uit van de groep die volledig streeft naar de Vlaamse onafhankelijkheid ten opzichte van de groep die houdt van een unitair België, met andere woorden een ééngeheels-België.
NLBB wil niet volledig de kant kiezen van de Belgicisten, maar streeft ernaar de logica binnen de bevolkingsgroepen naar voor te brengen en te bekrachtigen.
We mogen echter niet vergeten dat er, volgens een studie van ISPO, nog Vlamingen zijn. Bijna de helft van de kiesgerechtigde Vlamingen zijn voor een behoud van België, waarbinnen de structuur echter wijzigt. Belangrijke bevoegdheden moeten kunnen doorgesluisd worden naar het Vlamingdom en het Waals Front. NLBB gaat met deze stelling akkoord, maar ijvert tevens voor een terugkeereffect. Bevoegdheden die beter geuniformeerd worden, zoals toerisme, verkeer, media en cultuur (je kunt geen eenheid binnen een land nastreven zonder op cultureel vlak bruggen te durven bouwen en muren te gaan slopen) moeten worden gebundeld op een federaal beslissingsvlak.
Een eenvoudige telling leert ons dat nog een grote 20% van de Vlamingen geen besluit hebben naar voor gebracht. Zij kiezen er namelijk voor om alles te houden zoals het is. NLBB heeft respect voor ieder die zegt dat je niets moet aanpassen, want aanpassing helpt toch niet. Maar veranderingen houden onze maatschappij actief, de media draaiend en het leven spannend. Vandaar dat NLBB liever toch kleine veranderingen ziet, al was het maar omdat anders NLBB niet levensvatbaar zou kunnen zijn.
Tevens steunen wij de gescheiden besluitvorming. Voorbeelden zoals verkeer tonen dat we binnen België moeten kunnen kiezen voor eenheid door verscheidenheid. Dit wil zeggen dat de grote lijnen over gans ons koninkrijkje dezelfde moeten zijn, terwijl elke afzonderlijke regio andere krijtlijnen kan tekenen. Hetzelfde principe geldt voor toerisme, waarbij we liever een opsplitsing Federaal vs Provinciaal willen zien. De Vlaamse overheid kan geen afzonderlijk beleid starten, noch zijn stempel drukken op het toeristisch beleid.
Daarnaast streven we naar een volledige eenmaking van de Waalse Gewestregering en de Franse Gemeenschapsregering. Deze moeten samenvloeien tot een dynamisch, overkoepelend geheel waarbij de Vlaamse regering als voorbeeld mag en kan genomen worden.
Als laatste willen we benadrukken dat we ijveren voor een behoud van de monarchie, al was het maar om de koningsgezinde lezers/kijkers hun vertrouwde magazines te laten lezen/bekijken. De monarchie brengt heel wat animo in onze Belgische brouwerij. Toch pleiten we voor een herziening van de bijdragen aan dit vorstelijk huis. De Koning, Koningin en Kroonprins moeten volledig ten dienste staan van de Belgische bevolking en het gehele grondgebied. Voor hen moet deze inzet een fulltime job zijn, waarbij ze dus ook een bevredigende vergoeding krijgen. Prinsen, prinsessen, ridders en anderen zullen beschikken over de tijd om een professionele carrière uit te bouwen. Ze kunnen dus met veel plezier hun eigen prinsessenboontjes doppen.
Wenst u zich aan te sluiten bij de NLBB? Dat kan!
Stuur gewoon een gele briefkaart met de Finse versie van ons volkslied naar verhaeghe.nick@gmail.com en u wordt met blijdschap opgevangen.
Hartelijke groet,
Nick Verhaeghe
Politiek Ideoloog NLBB
Meer info?
HIER
Boerka’s, hoofddoeken en uniformpjes. Het is allemaal niet zo goed voor mijn tikker. Vind je dat ook niet ver-schri-ke-lijk opwindend? Nou ja, het zullen wel weer de hormonen zijn die op zomertempo komen.
Morgen starten we met het eerste laatste examen van dit jaar. Wiskunde voor al mijn leerlingen. Dat wil dus ook zeggen dat de laatste leerstof is verspreid en dat mijn eerste jaar als vormer der hersencellen van jongelui erop zit. Tijd om te toetsen wat ze er hebben van gebakken.
Maar ook eens tijd om te kijken wat ik er nu van heb gebakken.
Daarom heb ik in de herhalingsweek elke leerling zijn gal laten bovenhalen. Ze mochten doen wat ik nu al een gans jaar heb gedaan met hen: mij evalueren. Het contractwerk had mij geleerd dat mijn leerlingen wel overweg kunnen met een portie evaluatie. Vandaar ook dat ik niet bang was voor wat ik lezen zou. Natuurlijk relativeer ik elk geschreven antwoord. De hoogtepunten gom ik uit en de uitbranders veeg ik onder de mat. Maar toch blijft er genoeg over om te weten waar ik nog aan werken moet, kan en zal. Die beslissing laat ik zachtjes rijpen in mijn schedelpan en ik zal er ten gepaste tijde bij stilstaan. Met andere woorden, wanneer ik volgend jaar plan of lessen aan het uitwerken ben.
De rapporten waren vaak anoniem en eigenlijk redelijk persoonlijk bedoelt. Toch wens ik je een kleine blik te gunnen achter de wijze woorden van mijn leerlingen ter mijner adres.
Aan de wiskundeleerkracht
“Heel leuke, grappige, sympthieke leerkracht. De leukste die ik dit jaar had.”
“Als ik naar het bord moet komen, vind ik het groottecontrast iets te veel en nogal raar.”
“Sportief”
“Je maakt een saai vak cool!”
“Je kunt soms redelijk vies zijn en dan worden we allemaal vies.” (vies is boos voor niet-West-Vlamingen)
& toch ook heel vaak - gelukkig - “Kan goed de leerstof uitleggen op een goed tempo.”
Aan de economieleerkracht
“Goeie, verstaanbare en leuke lessen”
“Klein en soms te streng”
“Humeurig; rap huiswerk als we eventjes praten.”
“Economie was niet zo saai.”
“Goeie voorbeelden met mensen uit de klas erin.”
En dan is er nog die biologieleraar
“Goeie leerkracht! Soms wel ongeduldig, maar met deze klas begrijp ik je wel.”
“Je legt de dingen heel goed uit en geeft met plezier les. Soms wordt je voor stomme dingen heel vlug boos en dit is wel een beetje jammer. En soms, sorry dat ik het zeg, kun je wel nog zagen.”
“Je brengt de les op een leuke manier, met sarcastische mopjes, en je kunt goed uitleg geven.”
We zullen eruit leren!
Groeten!
N.
Wiskunde. Met twee jaar en een half Gerd naast me en daarna met Cindy aan de ene zijde en Sarah aan de andere.
Economie. Met Els en Annelies aan mijn zijde.
Biologie. Pure interesse en telkens iemand anders bij me in de buurt: Thomas, Els, Frank, Maaike, Geraldine en nog anderen.
Mini-onderneming met ons tof teampje.
Ik herinner alles nog, net alsof het gisteren was.
En nu zijn we reeds een jaar verder. Negen maand voor de klas.
3SPO, 3HW, 3LT, 3WEa en mijn ‘persoonlijk’ klasje 3WEb.
Ook hen herinner ik me nog alsof ik gisteren les aan hen gaf.
En dat is natuurlijk nog zo, maar binnen twee dagen niet meer. Ik ben mijn klasjes kwijt. Tijd om afscheid te nemen en uit te kijken naar de uitdagingen van het volgende jaar.
Welke, dat weet ik niet.
En dat hoef ik ook nog niet te weten. Maar dat ik genoten heb van dit jaar, hoewel ik mijn verleden wel hard miste, dat weet ik wel.
N.
Een foto van het ongeval dat gisteren gebeurde in Waver met een bus van de vervoersmaatschappij TEC. Er zijn drie mensen zwaargewond geraakt. Er waren nog 33 andere gewonden. De bus vervoerde leerlingen naar verschillende scholen in Waver.
Op zich niets speciaals. Ik merkte gewoon op dat binnen die communautaire rellen het leuk is om te merken dat er nog bussen rijden met zowel Nederlandstalige als Franstalige informatie in een gebied waar de tweetaligheid niet door één streep te trekken valt.
Hoop voor België dus?!
N.
De bevinding dat schrijven op avonden mij niet zo hard ligt, is een kleine kwelling. De woordenstroom vloeit namelijk niet zo vlot op avondlijke uren.
Dit komt deels door een mentale vermoeidheid. Het was dan ook weer een dagje om mentale duimen en vingers van af te likken. Om kwart na zesjes wakker en daarna de bus op. Er zat een fijn persoontje op de bus, dus de rit bracht me sneller dan verwacht (en gewenst) in Oostende. Vanaf daar begon het mentale gewoelwater des dinsdags. Een uurtje in het Vesalius, het allerlaatste lesje met mijn 3STC’ers trouwens. En daarna een jurering van een GIP over zoönosen (ziekten die worden overgedragen van dier op mens). Ik had er verdorie meer kriebels voor dan voor het verdedigen van mijn eigen eindwerk vorig jaar. Het lijkt ook zo bevreemdend, vorig jaar zelf voor een jury en nu er middenin.
Veel tijd om erover na te denken was er niet. Spoeien naar het atheneum en twee uur lesgeven. Een uurtje welverdiende pauze en middagmaaltijd om erna nog drie uur van jetje te geven. Daar middenin heb ik samengezeten met mijn collega wiskunde om mijn examen even te wikken en wegen. Fijn is dat hij redelijk goed is bevonden, ik moet er dus maar weinig aan veranderen.
Na de reguliere lestijd stond ik nog paraat voor een uurtje bijles. De spanning bij de leerlingen valt namelijk gewaar te worden en enkelen hebben dan wel nood aan wat extra uitleg en fijne begeleiding. Daardoor moest ik ook weer op een hyperdrukke bus huiswaarts. Iets wat ik eigenlijk echt niet zo graag doe. Ik ben thuisgekomen en moest bijna onmiddellijk eten. Daarna als een blokje in de zetel gedwarrelt en daar een powernap gedaan zoals dat dan genoemd wordt. Een krachtig slaapje van een klein uurtje.
En dan er weer ingevlogen: film omzetten van de zesdes, examens finaal aanpassen en nu dit allemaal bij elkaar schrijven.
En nog beweren er mensen dat leerkrachten onmogelijk gestresseerd kunnen zijn. Mag ik u er fijntjes op wijzen dat ik maar 4/5e werk …
Groeten,
N.
Den TEC-crash
